Sekcja Lichenologiczna | A | A |
Sekcja Lichenologiczna PTB została powołana w 1979 r., początkowo, t. j. do roku 1983 jako podsekcja w ramach Sekcji Mikologicznej. Jest stowarzyszeniem naukowym skupiającym profesjonalistów zajmujących się lichenologią, czyli nauką o porostach (od dawnej nazwy łacińskiej porostów – Lichenes).
Obecnie sekcja liczy 46. członków krajowych (7. profesorów, 4. doktorów habilitowanych, 25. doktorów i 10. magistrów) oraz 3. członków zagranicznych (prof. Mark Seaward, dr h.c. Uniwersytetu Wrocławskiego – Wielka Brytania, dr Jurga Motiejūnaitė – Litwa, dr Ivan Pišút – Słowacja).
Celem Sekcji jest promowanie rozwoju lichenologii w Polsce, m. in. poprzez propagowanie wiedzy i wymiany informacji naukowych na temat badań w tej dziedzinie, opiniowanie i podejmowanie działań na rzecz ochrony zagrożonych gatunków porostów w Polsce, popularyzację znajomości porostów oraz ich zagrożeń, a także sposobów ich wykorzystania w biomonitoringu i praktycznej ochronie przyrody. Wymiernym efektem tej działalności są m. in. opracowania czerwonej listy porostów czy utworzenie pomników i rezerwatów przyrody, jak n. p. Rezerwatu Bór Chrobotkowy im. Prof. Zygmunta Tobolewskiego w Borach Tucholskich ze stanowiskami bardzo rzadkich w skali kraju gatunków porostów.
Główną formą działalności Sekcji są coroczne Zjazdy Lichenologów Polskich, które odbywają się w ramach kolejnych Zjazdów PTB oraz w okresach pomiędzy nimi. Są to spotkania o charakterze konferencji, warsztatów i sesji terenowych, głównie na obszarach nie posiadających dokumentacji lichenologicznej, gdzie prowadzone są wspólne badania inwentaryzacyjne. Dotychczas odbyły się 23 tego typu spotkania.
Członkowie Sekcji udzielają porad i konsultacji instytucjom, stowarzyszeniom i osobom indywidualnym w zakresie zagadnień dotyczących lichenologii, zwłaszcza wykorzystania porostów jako bioindykatorów w ocenie stanu środowiska przyrodniczego. Uczestniczą również aktywnie w upowszechnianiu wiedzy lichenologicznej wśród młodzieży szkolnej, nauczycieli, studentów, leśników wykorzystując wszelkie dostępne formy jej propagowania (organizacja wystaw, spotkań naukowych, prelekcji, szkoleń, olimpiad i konkursów, pogadanek, wycieczek). Do szerokiej rzeszy odbiorców docierają poprzez audycje radiowe i programy telewizyjne oraz artykuły popularno-naukowe zamieszczane w różnych czasopismach i książkach.